انساني حقن جي بيحرمتي يا لتاڙ

پوري دنيا ۾ ڪيترن ئي قسمن جا قانون سرڪل ڪن ٿا. انهن ۾ ڪيترا اهڙا قانون آهن جيڪي باقائدي فائدي مند آهن. يقينن سڀ فائدي مند هوندا پر عمل ڪيترن تي ٿي رهيو آهي.انهن قانونن مان هڪ اهڙو به قانون آهي جيڪو صرف عورتن لاءِ ٺاهيو ويو آهي. جنهن کي سيڊا چيو ويندو آهي. سڄي دنيا جي عالمي حڪومتن تي هي پدهر نامو اوڻهين سو اوڻها سي1989 ۾ نافظ ڪيو ويو. ان ۾ بلڪل واضع ءِ چٽا ٽيهه 30 نقتا رکيا ويا.

هي پدهرنامو عورتن سان جيڪي امتيازي سلوڪ ڪيو وڃي ٿو. ان کي نظر ۾ رکندي جوڙيو ويو هو. اڄ ان ڳالهه کي هيترو وقت گذري چڪو آهي. هن پدهر نامي تي ڪيترو عمل ڪيو ويو آهي. مٿهين ليول تي ڪيترا ئي دفعه هن جي رپورٽ به انساني حقوق واري عالمي اداري کي موڪلي وئي پر ڇا ان جو ڪو نتيجو نڪتو. جي ڪنهن به ملڪ جي ڳالهه ڪجي ته سيڊا جي باري ۾ ان ملڪ جي لوڪل عورت کي ڪيتري خبر آهي.عورت تي اڃ به تشدد ڪيو ٿو وڃي، ان کي تزليل ڪيو ٿو وڃي،جنسي هراسان ڪيو ٿو وڃي. هر ڏينهن اخبارون سنسني خيز خبرن سان ڀريون پيون هونديون آهن. جن ۾ اسي فيسد عورتن سان ٿيندڙ وارداتون يا واقعا هوندا آهن.

 اسان جي سماج ۾هڪ اٻوجھ ءِ هيڻي عورت تي ڏاڊ ءِ جبر جي زور تي جسماني ءِ ذهني تشدد ڪيو ٿو وڃي. ايستائين جو هو مرڻ جي حالت تائين پهچي وڃي ٿي. رتو ڇاڻ ٿيو وڃي . پر پوءِ به ان ظلم جي خلاف پنهنجو آواز بلند نٿي ڪري. اهو به نٿي سوچي ته جيڪڏهن اڄ آئون هي ظلم چٰپ چاپ سهنديس ته هي سلسلو منهنجي نسلن تائين هلندو رهندو. سيڊا واري قانون جي آرٽيڪل نمبر اٺ مطابق عورت کي پورو حق آهي ته هو پنهنجي مرضي سان ووٽ ڏي يا اقتدار ۾ اچي. پر هتي ته ان قانون جي صورتحال اهڙي بڻائي ويندي آهي جو عورت ووٽ ڏي ته وڏيري يا مڙس جي مرضي سان ڏي يا ته وري ڏي ئي نه اقتدار ۾ اچڻ لاء صرف معتبر شخصيتن جي گھراڻن جون عورتون ئي بهتر ڪردار آهن.  انهن کان سواءِ ٻيو ڪو به نه ڪڏهن ڪنهن سوچيو آهي ته ملڪ ۾ ڪيترو ٽيلنٽ ڀريو پيو آهي. جيڪو پڻ استعمال ڪرڻ جوڳو آهي.

هتي عورت جنهن گهاڻي ۾ صدين کان پسجندي اچي پئي اڃ به پٽ پيدا نه ڪرڻ تي هن کي ڪٰهاڙيون لڳن ٿيون. اڃ به هن ملڪ جي انتهائي خراب صورت حال کي سڀ کان وڌيڪ عورت ئي ڀوڳي رهي آهي. هو گرمي،سردي،بارش جهڙيون سڀ تڪليفون سهندي به پنهنجي قائد کي کٽائڻ لاء روڊ تي پنهنجي سنهن بچن سميت ويٺي هوندي آهي. هن جي قائد کي اها خبر ئي نه آهي ته هن جا پنهنجا ذاتي ڪيترا ءِ ڪهڙا مسئلا آهن. هاڻي پارٽين لاء مسئلو حل ڪرائڻ ايگو، انا جي صورتحال اختيار ڪري چڪو آهي. ان ۾ پيڙهجي پئي مظلوم عورت جنهن کي ڊهال بڻائي استعمال ڪيو پيو وڃي. ڇا انهي ظلم جي ڪا حد آهي؟

 آخر ڪيسيتائين هي ظلم هلندو. جهمهوريت جي ڳالهه ٿي رهي آهي. پر ان جهمهوري نظام ۾ ڪو به بهتري جو آسرو نظر نٿو اچي. جنهن کي ڏسي چئجي ته مسئلا حل جي طرف وڃي رهيا آهن. پاڪستان جو آئين چوي ٿو ته آئون انساني حقن جو تحفظ ڪندس. انهن جي زندگين جو تحفظ ڪندس پر اڃ ملڪ ۾ جيڪا صوتحال پکڙيل آهي. اهو ڏسندي صاف واضع ٿيو وڃي ته هي انساني حقن جي بيحرمتي آهي. هڪ عام ماڻهون کي اهي قانون پورا حق ڏياري سگھندا يا نه ؟